Ja wiem, że bycie prezydentem musi być stresujące, ale…
Ten matoł nie nadaje się nawet na ‘ustawianą’ sesję zdjęciową!
😆😆😆
Nie wiadomo zbytnio: czy jest to tylko śmieszna kreatura, czy należy raczej zapłakać nad tym, iż kilkakrotnie to coś wybrane zostało na prezydenta Polski?

Zdjęcie z 2020 roku:

* Istny geniusz! Z królem Jordanii rozmawia w maseczce, przez niepodłączony telefon.

Zdaję sobie sprawę, iż ktoś to już wrzucał na nasze “Postępowo” całkiem niedawno…
Jest to jednak propozycja na tyle “na czasie”, że warto ją ponownie przypomnieć!
Warto również wspierać postępowy protest polskich rolników (nawet jeśli sami nie jesteście wyzyskiwanymi rolnikami).

Bez rolników – nie ma żywności!
Obowiązkiem państwa jest dbać o produkcję żywności, zapewniając rolnikom odpowiednie ceny skupu.
Pamiętajmy również o tym, że jedynie socjalizm zapewni rolnikom i robotnikom (wreszcie) godne warunki życia.

Kolportujcie ten plakat, Tow.!

Warto przypomnieć ten super pomysł na ulotkę (bądź plakat w niewielkim rozmiarze)...

Na czasie, zawsze aktualne hasła, przesłanie z każdej strony postępowe!

No i faktycznie: nieprzerwanie w służbie ludowi pracującemu od 1848 roku (czyli od wydania Manifestu Komunistycznego).
Polecam serdecznie, Towarzyszki i Towarzysze.

Lokaut

W ga­bi­ne­cie pana pre­ze­sa
sia­dła Rada Nad­zor­cza spół­ki.
Ktoś słu­chaw­kę szar­pał i wie­szał.
Ktoś zdej­mo­wał fo­lia­ły z pół­ki.
Cho­dzi­li, ra­dzi­li gło­śno
gru­bi, ły­sa­wi pa­no­wie.
Ja­rzy­ło się świa­tło w oknach
przez cięż­kie fi­ran­ki po­wiek.
Po mięk­kich, pu­szy­stych dy­wa­nach
stą­pa­li po­waż­nie, po­wo­li,
oglą­da­li wy­kre­sy na ścia­nach,
roz­kła­da­li ce­du­ły na sto­le.
Ob­li­cza­li w do­la­rach i cen­tach
ko­niunk­tu­rę, ka­pi­tał i czas.
Dy­wi­den­dę w pro­mi­lach, pro­cen­tach,
zsu­mo­wa­li raz i jesz­cze raz.
Sze­le­ści­ły im ak­cje w dło­niach,
dym cy­gar nad gło­wa­mi się wie­szał –
służ­ba roz­no­si­ła ko­niak
w ga­bi­ne­cie pana pre­ze­sa.

Sza­rym świ­tem w za­mar­łej fa­bry­ce
była ci­sza zim­na, sze­ro­ka.
Przed bra­mą stał plu­ton po­li­cji,
nad bra­mą wi­siał na­pis: „Lo­kaut”.
Były sło­wa o kry­zy­sie, o pła­cach,
sło­wa mą­dre, wy­raź­ne jak druk.
Pan przo­dow­nik prze­czy­tał, rzekł: „Ra­cja!”
Po­li­cjan­ci sta­li z bro­nią u nóg.

Przy­drep­ta­li – szep­ta­li pół­gło­sem
ro­bo­cia­rze zwy­czaj­ni, bla­dzi:
że tej nę­dzy jesz­cze wi­dać nie do­syć,
że wi­docz­nie nie ma już rady.
Pan przo­dow­nik ka­zał ro­zejść się. Po­szli.
Głód im pa­trzył z oczu wy­bla­kłych.
Nie wie­dzie­li, że dla Rady Nad­zor­czej
w tym se­zo­nie grub­szych pre­mii za­bra­kło.
Że pan pre­zes miał słusz­ną pre­ten­sję,
w kal­ku­la­cji wziąć nie mniej, a wię­cej.
Że mu­siał­by dy­rek­to­rom z pen­sji
zdjąć po głu­pie kil­ka­na­ście ty­się­cy.

A za mie­siąc, gdy już brać ro­bo­czą
głód moc­no zdła­wił w po­stron­kach,
wieść gruch­nę­ła, że w fa­bry­ce roz­pocz­ną
znów przyj­mo­wać (na no­wych wa­run­kach).

Edward Szymański.

Czas przypomnieć wszystkim legendarny kawałek od naszych drogich Tow. z zespołu Banda Bassotti!
Utwór “Figli della stessa rabia” (Dzieci tego samego gniewu) to hołd złożony wszystkim bojownikom (znanym i nieznanym) o wyzwolenie społeczne i socjalizm!
Ten sam gniew oznacza tutaj oczywiście nasz gniew wobec ciemiężycieli, kapitalistów, imperialistów i oprawców. To gniew ludu. To słuszny i sprawiedliwy gniew.
Jeden z moich ulubionych utworów. Na zawsze…
Pamiętamy o naszych bohaterach, Towarzyszki i Towarzysze!
Banda Bassotti – Figli della stessa rabia

No to ja pozwolę sobie przypomnieć tego “klasyka” sprzed jakiegoś czasu…
Naprawdę doskonały materiał na ulotkę, Towarzyszki i Towarzysze!

I rzeczywiście: polski ruch postępowy jest nową nadzieją.
Na lepsze jutro!

Czerwona Armia

Wyzwolicielko ludów! O lawino chwały,
W hełmach, które w milion gwiazd świecą, jak wystrzały!
Armio w szarych szynelach, kwitnieniem ran krwawa,
Wierna jak śmierć, a droga, niby ręka prawa!

Kiedy wróg miażdżąc domy ramieniem żylastem,
Grzechocząc okręconym wkoło głów żelastwem,
Szedł, jako niegdyś bestie przeciw chrześcijanom —
Stanęła cała Ziemia Rad pionową ścianą,
I prężąc aż do słońca wieżyce Mongolii,
Zaryczała białych salw wściekłą nawałnicą,
I bagnetami błysły badyle kąkoli,
I każdy pień brodaty zahuczał haubicą.
Wróg szedł, ale skłębiona przepaść pod nim ziała,
Na drodze jego martwe wybuchały ciała,
Mosty stawały dęba, wrzały rzeki ognia,
Każdy krzak palił boki jak żywa pochodnia
I szczerzył się zębami kołów każdy ogród.
Armio Czerwonogwiezdna! Twój tragiczny odwrót
Pamiętam — i dziś, kiedy ofensywą stali
Na drgające pierścienie siekasz wraży kadłub,
I z okiem rozgorzałym, z gniewnymi ustami
Kroczysz przez jasne piersi bohaterów padłych,
Kiedy odwojowujesz ruiny i zgliszcza,
Gdy ziemia się od warstwy spiekłej krwi oczyszcza,

Pozdrawiam Ciebie, Armio Grozy, Armio Mocy!
Wybawicielko Świata! Wichuro Pomocy!
Wsłuchuję się w gromowy rytm Twoich szeregów,
Wielbię upór żołnierzy i mądrość strategów,
Padam, śmiertelnym z Tobą stopiony porywem,
Z każdym zwycięstwem Twoim na nowo się zrywam!

Dla nas duma i radość i zaszczyt i siła
W tym, że we wspólnych bojach krew nasza zrosiła
Przedpola polskich równin, że w bombowym leju
Z jednej menażki jedli Polak i Rosjanin.
Broń, przez Ciebie wręczoną, owianą błyskaniem,
Złożymy chyba w świętym jakim mauzoleum,
I będą pokolenia tę sławną zbrojownię
Odwiedzać, niby ołtarz przetrwały cudownie,
I ścierając z rzeźby dział starożytne pyły.
Będą dzieci Ojczystych Dziejów się uczyły.

Nowe Widnokręgi – 1944 r.
Lucjan Szenwald.

No cóż. W sumie bardziej to tragiczne, niż śmieszne.
Mimo wszystko jednak…
😆 😅 😂 🤣
Ach ten kler i jego grzeszki.
Niestety, ciągle pozostają owe klechy (w ogromnej większości) bezkarne i ponad prawem.