Uważamy, iż czas najwyższy przypomnieć Wam prawdziwą klasykę polskiej muzyki antykapitalistycznej…

❤️❤️❤️
Kawałek ten zasługuje z każdej możliwej strony na miano robotniczego, rewolucyjnego i postępowego.
Taką muzykę zaś lubimy i naprawdę doceniamy!

Włochaty – Rewolucja (w twojej głowie)

Polecamy ten utwór bardzo serdecznie, Tow.!
🚩🚩🚩

“Marsz”

Bije godzina niezapomniana
Zakręt historii – druga zmiana
Trzeba zwycięstwu drogę torować,
Marsz rozpoczęty, Partio prowadź!
Razem w śpiewie i razem w gniewie
Gniew – proch, śpiew – zarzewie,
Niesie sztandar dłoń pracowita
Gra maszynami Rzeczypospolita.
Praca, praca – cel przed nami,
Równy krok z przodownikami,
Rewolucja zapala ziemię
Walka trwa – wróg nie drzemie.

Chowa spekulant worki w sklepie,
Kołtun z trwogi pacierze klepie
Warchoł w Londynie wlepia ślepie
– Przyjdzie Anders, będzie lepiej!
W maglu szepcą ciemne kumoszki
– Cukru nie będzie, chleb jest za gorzki
Wiedźmy po domach straszą dzieci,
– Masła nie ma, wzięli “Sowieci”.
Tłuste dewotki straszą głodem,
– Zatruł antychryst chleb i wodę
Pasibrzuch wiejski chłopów judzi
– Na Sybir będą wywozić ludzi

Żyje, mąci, knowa podziemie,
Walka trwa dalej, wróg nie drzemie,
Kto nie z nami, będzie z nami,
Kto przeciw nam – piła go złamie!
Który tam? Z drogi. Partia kroczy,
Twoja partia ludu roboczy
Wspólnie pracować, wspólnie budować
Maszerować! Partio, prowadź!
Razem w gniewie i razem w śpiewie,
Gniew – proch, śpiew – zarzewie,
Gniew, śpiew, dłonie żylaste,
Czerwień sztandarów – płomień nad miastem,
Wola – stal, cel dnieje
Wspólny marsz – droga szeroka
Po nocy dzień, dzień – epoka
W ogniu walki ten dzień hartować,
Nasze zwycięstwo! Partio prowadź!

Jan Brzechwa.

Dziś polecimy Wam stary kawałek na temat walki ruchu kobiecego o prawa reprodukcyjne.

Zespół Duldung – na czele polskiego rewolucyjnego, postępowego i socjalnego feminizmu…

Duldung – Manifowy

I warto pamiętać: polski ruch postępowy zawsze walczy o równe prawa dla kobiet (w tym o prawo do decydowania o własnym ciele).
Polecamy, Towarzyszki i Towarzysze!
☭☭☭

Dziś wypadało by przypomnieć tego “śmieszka”…

Polska po 1989 roku nie ma (w najmniejszym nawet stopniu) niezależnej polityki zagranicznej.
Polskie MSZ idzie na smyczy (zwłaszcza) USA i Izraela pod każdym możliwym względem!

Aż wstyd za takie państwo!

Naprawdę, nie powinno nam być nawet do śmiechu.
💩💩💩

Lud wejdzie do Śródmieścia

Patrz, jak stoi uparta
na rusztowaniach partia,
rozpala się klasowa
bitwa – nasza budowa.
Niech wiedzą ludzie, komu
rodzi się dom po domu,
czy magnatom stalowym,
wariatom atomowym,
czy sobie i ludowi
Warszawa się sposobi

Dom się rodzi inaczej
z przymusu i rozpaczy,
przerywany w połowie
strajkami na budowie,
niedolą murowany,
przekleństwem tynkowany.
Nie nasze były mury
naszej architektury,
krwią zlepione pałace,
te ubogiego prace:
gotyk naszego trudu,
renesans, dzieło ludu,
panom stawiany barok,
pokraczny dom czynszowy
kupieckiej demokracji
i obliczany na rok
dom – widmo spekulacji –
i styl wasz nieczłowieczy,
dom, co domowi przeczy,
z niezdarzonej przygody,
bez serca i urody.

Trędowate przedmieścia,
izby, gdzie po dwadzieścia,
suterena, poddasze –
i tyle było nasze.

A inaczej ze zwalisk
rośnie, by wrócić w socjalizm
dla świetlic i bibliotek
nasz staromiejski gotyk,
nasz renesans i barok,
nasz monument surowy,
nasz fronton koronkowy
jak spod igły hafciarek,
inaczej nad nim błyska
dachówka sercu bliska.

Dłoń mądrego murarza
spod rumowisk obnarza
cenniejszy od klejnotu
kamień naszego potu.
Z wiekowej go niewoli
potomna dłoń wyzwoli,
planem go uszlachetni
włączy w plan sześcioletni
zespalający formy,
która łamie normy.
Na tej dłoni pisane,
jeszcze nie wyśpiewane
nowe murarskie dzieje,
wieżowce i aleje,
marzenia wzięte w tryby
żelazobetonowe,
przestrzenie kolumnowe,
stołeczne perspektywy.

Ale wpierw się odemknie
klucz zaułków, mur pęknie,
lud wejdzie do śródmieścia.
Z staromiejskiej gardzieli
wolna przestrzeń wystrzeli
i rozstąpią się przejścia
z peryferii do placu,
od fabryk do pałaców,
lud wejdzie do śródmieścia
i ustali wzdłuż Trasy,
wzdłuż Nowej Marszałkowskiej,
jedność piękna i pracy,
planowania i troski.

Patrz jak stoi uparta
na rusztowaniach partia,
rozpala się klasowa
bitwa – nasza budowa.

Adam Ważyk,
1951 r.