Elegia o śmierci Ludwika Waryńskiego

Je­że­li nie lę­kasz się pie­śni
stłu­mio­nej, zło­wro­giej i głu­chej,
gdy ser­ce masz męża i je­śli
pieśń ko­chasz swo­bod­ną – po­słu­chaj.

Sze­ro­ka, sze­ro­ka jest zie­mia,
gdy my­ślą ogar­nąć ją lot­ną,
sze­ro­ko po zie­mi wię­zie­nia,
głę­bo­ka w wie­zie­niu sa­mot­ność.

Już dzią­sła prze­żar­te szkor­bu­tem,
już nogi spuch­nię­te i mar­twe,
już ko­niec, już płu­ca wy­plu­te –
lecz palą się oczy otwar­te.

Po­ra­nek mar­co­wy. Jak ci­cho.
Jak dziw­na się ja­sność otwie­ra.
I tyl­ko tak cięż­ko od­dy­chać,
i tyl­ko tak trud­no umie­rać.

Po­sęp­ny jak mur Schlüs­sel­bur­ga,
głę­bo­ki jak dno owej ci­szy,
zza krat, z wię­zien­ne­go po­dwór­ka
do­bie­ga go śpiew to­wa­rzy­szy.

I słu­cha Wa­ryń­ski, lecz nie wie,
że cie­nie się w celi zbie­ra­ją,
po­wta­rza, jak nie­gdyś w Ge­ne­wie:
– Ko­cha­ni… ja mu­szę do kra­ju…

Do Łodzi, Za­głę­bia, War­sza­wy
po­wró­cę za­wzię­ty, upar­ty…
ja mu­szę… do kra­ju, do spra­wy,
do mas, do ro­bo­ty, do par­tii…

ja mu­szę… – I śpiew się ury­wa
i my­śli ury­wa się pa­smo.
Ta twarz już wo­sko­wa, nie­ży­wa,
lecz oczy otwar­te nie ga­sną.

Gdzieś w gó­rze, krzy­kli­wy i czar­ny,
rój ptac­twa roz­sy­pał się w sze­reg,
jak czcion­ki w pod­ziem­nej dru­kar­ni,
gdy nocą skła­da­li we czte­rech…

Fa­bry­ka Lil­po­pa… róg Zło­tej…
Żura­wia… ad­re­sy się mylą…
ro­bo­ta… tak, wie­le ro­bo­ty…
i jesz­cze – dzie­sią­ty pa­wi­lon…

Ach, płu­ca wy­plu­te nie bolą,
śmierć w szpa­rę ju­da­sza za­zie­ra,
z ogrom­ną tę­sk­no­tą i wolą
tak trud­no lat sie­dem umie­rać.

Wy­pa­lą się oczy do koń­ca,
a kie­dy za­brak­nie pło­mie­nia,
niech myśl, ta po­chod­nia pło­ną­ca,
pod­pa­li ka­mie­nie wię­zie­nia!

Raz jesz­cze się dźwi­gnął na boku:
– Ja mu­szę… tam na mnie cze­ka­ją… –
i upadł w ostat­nim krwo­to­ku
i sko­nał, i wró­cił do kra­ju.

Władysław Broniewski.

To może ja zaproponuję tutaj jeden z moich ulubionych kawałków (tym razem od naszych drogich Tow. z Hiszpanii)?
😉😉
Utwór na temat naszych wielkich poprzedników (bohaterów – antyfaszystów z Brygad Międzynarodowych, którzy stawili czoła puczystom gen. Franco w wojnie domowej w Hiszpanii w 1936 roku).
Zespół Ebri Knight z utworem “Vientos del pueblo” – polecam bardzo serdecznie!
☭☭
Ebri Knight: “Vientos del pueblo”

Tak, tak.
Czas już na klasyk polskiego kina postępowego, robotniczego i rewolucyjnego.
Film “Popiół i Diament” w reżyserii A. Wajdy.
Nakręcony w 1958 roku przedstawia powojenną walkę między młodym, postępowym państwem socjalistycznym, a faszystowskim podziemiem zbrojnym, które koniecznie chce “cofnąć koło historii”.
Serdecznie polecam!
Popiół i Diament (1958)

Poważnym błędem było by pominięcie “klasyka” z kolekcji materiałów uświadamiających POSTEP.ORG!
To chyba jeden z najpopularniejszych wzorów na ulotkach postępowych w Polsce…
Zachęcam do druku, powielania i rozprowadzania w Waszych miejscach zamieszkania, pracy i nauki.
Warto! 😀😀